Oordelen

Leave a comment Standard


Zo zal dan nu ieder van ons voor zichzelf rekenschap geven aan God. Laten wij dan niet langer elkaar oordelen, maar oordeel liever dit: de broeder geen aanstoot of oorzaak tot struikelen te geven. — Romeinen 14:12-13http://dawo.nl/?p=4838

Lezen: Romeinen 14:10-23

Je kent ze wel: die mensen die altijd wel iets te zeuren hebben. Dit mag niet, dat mag niet. Ze slaan je met Bijbelteksten, vaak uit hun verband gerukt, om de oren, dit mag wel en dat mag niet. Ze hebben hun oordeel klaar: een christen doet zoiets niet. Zulke mensen worden steevast door mij ontvriend als ze op Facebook zitten. Ik omring me liever met positieve mensen. Paulus zegt in deze tekst dat wij niet te oordelen hebben. Het gaat in de context (weer) over het eten van offervlees. Paulus heeft daar totaal geen moeite mee, als zodanig. Behalve als je daarmee je broeder of zuster aan het twijfelen brengt. De houding die je vaak bij mensen vindt van ‘ik mag alles, want er is geen wet’, hebben het dus net zo goed mis. Hier heerst de wet van de liefde. Als ik er mijn broeder mee aan het twijfelen breng, eet ik liever helemaal nooit vlees meer of drink ik helemaal geen wijn meer, zegt hij. Uit zijn verband gerukt zou je dus kunnen zeggen dat iedere gelovige vegetariër zou moeten zijn en geheelonthouder. Maar dat bedoelt hij niet. 

Je leven, ook al kan jij dat tegenover God verantwoorden, is niet zo van ieder voor zich en God voor ons allen. Nee, we moeten ook rekenschap geven aan hoe we met onze naaste zijn omgegaan. En als je ergens over twijfelt, gewoon niet doen, ook al doet de hele goegemeente het wel. We hebben dus verantwoording naar elkaar. Onze houding kan de ander schaden en dat mag nooit of te nimmer. 

Dus aan de ene kant, niet oordelen en meteen met je mening de ander om de oren slaan en aan de andere kant bedacht zijn op de mensen die minder vast staan in het geloof en er blijkbaar snel van afgebracht kunnen worden. Dat heet omzien naar elkaar. De liefde moet, juist in de gemeente Gods, de boventoon voren. Als we vermanen, dan in liefde, zegt Paulus ergens. En dat mis ik dan zo vaak. Laten we, juist als gelovigen, de eenheid zoeken en bewaren, ook al moet je er dan iets voor laten staan. Als je daarmee iemand kan winnen voor Jezus, is het dat toch wel waard?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.