Spiegeltje, spiegeltje

Comment 1 Standard

Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel, maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht. Nu ken ik ten dele, maar dan zal ik kennen, zoals ik zelf gekend ben. En nu blijven geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de meeste van deze is de liefde. — 1 Korintiers 13:12-13http://dawo.nl/?p=4898

Lezen: 1 Korintiers 13

Een raadselachtige afsluiting van wat wel de Psalm van de Liefde wordt genoemd en die, zo lijkt het althans, zomaar tussen twee belangrijke hoofdstukken over de werkingen van de Geest staat. Maar ik denk niet dat de Heilige Geest dat Paulus ‘zomaar’ heeft laten opschrijven. Want de liefde is zo ontzettend belangrijk, dat wanneer die bewogenheid er niet is, alle gaven van de Geest nutteloos geworden zijn. 

En dan die spiegel. Je moet een spiegel uit de tijd van Paulus niet vergelijken met die waar wij iedere morgen in kijken. Het was een gepolijst stuk brons, koper dus, wat alles niet zo haarscherp weergaf als die van ons nu. Dus als je daar in keek, zag je er veel donkerder uit en een stuk waziger. Daarom vergelijkt Paulus dat met ons kennen van God. Natuurlijk kunnen we God kennen, uit Zijn Woord en uit onze omgang met Hem, maar het is nog maar ten dele. Het beste moet nog komen. En als je beseft dat het nu al zo geweldig goed kan zijn, een relatie met de Scheper van hemel en aarde, met Zijn geliefde Zoon, die Zijn leven voor ons gaf en met de bron van kracht, de Heilige Geest, Die in ons woont, hoeveel te meer, zal het starks zijn, als we Hem zien van aangezicht tot aangezicht. Ik hoor wel eens mensen zeggen: ‘als ik boven kom heb ik nog we een paar vragen aan Hem’ Ik denk dat we van verbazing en ontzag alleen maar op onze knieën zullen vallen en Hem aanbidden en versteld staan van Zijn Schoonheid. Pas dan zullen we Hem zien zoals Hij is. Wat geen oor heeft gehoord, wat geen oog heeft gezien, wat in geen mensenhart is opgekomen, zo mooi zal het zijn. 

En dan als laatste de trits: geloof,hoop en liefde. Alle drie belangrijk. Want zonder geloof komen we nergens. Hier wordt niet het geloven in Jezus voor je redding bedoeld, maar geloof om bergen te verzetten, als gave van de Geest. Die gave waardoor wonderen kunnen gebeuren, ja die is belangrijk. Evenals de hoop, want zolang er leven is, is er hoop, zegt men. En hoop verloren, al verloren, maar als dat alles niet gepaard gaat met liefde, dan is het waardeloos. Liefde voor God, de eerste tafel van de wet, en liefde voor de naaste, de tweede tafel van de wet. Zonder die liefde wordt het wettisch en doood je er mensen mee, maar met die liefde is het een spiegel, die je laat zien, dat je nog niet (helemaal) op Jezus lijkt,maar dat je verder bent, dan je een jaar of zo, geleden was. Dat noemen we geestelijke groei en die is ook in een gepolijste bronzen spiegel te zien. Zoals we ook ieder pondje in de gewone spiegel zien, als we zijn aangekomen. Maar van geestelijke groei wordt je niet zwaarder, hooguit sterker. 

Een gedachte over “Spiegeltje, spiegeltje

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.