Herkenbaar


Degenen die tot geloof zijn gekomen, zullen herkenbaar zijn aan de volgende tekenen: in mijn naam zullen ze demonen uitdrijven, ze zullen spreken in onbekende talen, 18met hun handen zullen ze slangen oppakken en als ze een dodelijk gif drinken zal dat hun niet deren, en ze zullen zieken weer gezond maken door hun de handen op te leggen (Markus 16:17-10 NBV) 

Lezen: Markus 16:14-20

Markus maakt opeens een sprong van 40 dagen en we bevinden ons bij de laatste woorden van Jezus. Sommigen handschriften hebben deze teksten niet, dat is de reden dat ze tussen haken staan. Maar feitenlijk zijn ze vergelijkbaar met de Grote Opdracht uit Matheus 28:19. Het gaat erom dat zij en dus ook wij, als we een discipel van de Here Jezus willen zijn, gezondenen zijn, met een missie: het evangelie prediken met betoon van Geest en Kracht, zoals Paulus dat later noemde in 1 Cor. 2:4.

We moeten mensen bij Jezus brengen, hen tot Jezus leiden en hun ziel winnen. Dan tot discipelen maken door ze te dopen en ze onderwijzen in de tekenen en wonderen, die Jezus deed en hier noemt. Daaraan moet wij, de gelovigen herkenbaar zijn. Ik ben meestal niet zo’n fan van de NBV, maar vandaag gebruik ik die toch, vanwege het woordje herkenbaar.

Waaraan zijn we herkenbaar? Welke tekenen volgen ons? Die van discussie? Van veroordeling, van het rondlopen met zuinige gezichten, alsof we in citroensap gedoopt zijn? Vanwege onze tradities? Of vanwege het feit dat we macht en autoriteit hebben over demonische machten, in een taal spreken die we niet geleerd hebben (tongentaal) Dat we onverschrokken en onversaagd zijn en dat alleen de aanraking van onze handen al genoeg is om zieken te genezen, omdat we zo vol van de Opstandingskracht van Jezus zijn dat er stromen van levend water uit ons vloeien, die genezing, heling en herstel brengt?

Mijn verlangen is, dat de kerk weer zo gaat worden. Dat mensen bij ons gaan komen en vragen of we voor hen willen bidden, omdat ze weten dat het verschil maakt. Dat we anderen in de autoriteit, die we hebben ontvangen om op slangen en schorpioenen te staan en tegen de gehele legermacht van de vijand (Luk. 10:19) Kortom: een Kerk vol van Kracht, de kracht van de Heilige Geest. Die discipelen maakt en hen leert om in diezelfde kracht te wandelen en er in uit te stappen. Afgelopen dinsdag was ik bij een huisgroep, waar men mij uitgenodigd had om over deze dingen te spreken. Het spreken ging, men was open, maar toen we de praktijk gingen toepassen, was iedereen ‘flabbergasted’, dat het ook bij hen werkte! God is nog steeds dezelfde. Een Kerk, die, als ze gaat evangeliseren niet alleen ‘goede gesprekken heeft, maar daadwerkelijk zielen wint.

Jezus geeft ons hier een opdracht en een belofte. Als wij gaan, zorgt Hij voor de rest. Dat zien we aan het laatste vers: de Here bevestigde de prediking met tekenen en wonderen. Een mooiere afsluiting kon Markus zijn ‘Handboek voor Discipelschap’ niet geven. Ook ik verlang er (meer en meer) na, dat we dat gaan zien. En dat kan, omdat dezelfde Geest, Die Jezus uit de dood deed opstaan, in ons woont. (Rom:8:11) Ga je mee op pad?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s