Stil zijn

Leave a comment Standard

De HEERE zal voor u strijden, en ú moet stil zijn.  Exodus 14:14 (Herziene Statenvertaling)

Lezen: Exodus 14:1-21

We bevinden ons vandaag in 1 van de meest spectaculaire verhalen uit de geschiedenis van het volk Israel: de doortocht door de Rode Zee. En de tekst van vandaag is er meteen ook een die vaak verkeerd geïnterpreteerd wordt. God doet het en wij hoeven niets te doen. Zelfs de BasisBijbel vertaalt het zo, maar het staat er niet. Het klopt ook niet. Wel als je de berustingsleer aanhangt. Zoals ik gisteren de slecht vertaalde tekst van “It is well’, overigens mooi gezongen door deze 5 dames, zag bij Nederland Zingt en mij er aan ergerde. Dat iemand het zo vertaald heeft, of beter de melodie gebruikt voor zo’n lied, is tot daar aan toe, maar zet het er dan niet onder als vertaling, want dat is het niet. “Het is goed, wat God doet’ is niet de vertaling van ‘It is well with my soul. Dat gaat over het feit dat ondanks alle tegenslagen, die we in het leven kunnen hebben, onze ziel niet aangetast wordt, omdat God die beschermt. De Nederlandstalige versie laat het klinken alsof die kwade dingen van God vandaan komen en we daar dan maar in moeten berusten. Het is nog ketterij ook….

Maar goed, terug naar ons verhaal. De HERE verhardde het hart van Farao en hij komt het vrijgelaten volk van God achterna. Want hij mist de slaven, de Egyptenaren moeten het werk nu zelf doen, en dat kunnen ze niet, blijkbaar. En het volk voelt zich opgesloten. Voor hen de Rode Zee, achter hen de maar steeds groter wordende stofwolk van het leger, de paarden en de ruiters, van het Egyptische leger! En wat doen ze? Waar ze goed in zijn! Klagen, mauwen, murmureren, zelfs het begin van een opstand: waren er geen graven genoeg in Egypte? Twijfel aan het leiderschap. En dan komt onze tekst: Vandaag zullen jullie de grootheid van God zien en het Egyptische leger nooit meer! Maar jullie moeten stil zijn, want God zal voor je strijden. Stil zijn, of plat gezegd: je kop houden. Stoppen met klagen en schelden en mauwen en piepen en gaan zien wat God doet. Dus helemaal niet dat ze niets moeten doen, nee: zwijgen.

Maar de handelingen die daarna verricht worden getuigen weer van geloof. In de eerste plaats moet Mozes zijn staf, die al zoveel wonderen heeft teweeggebracht en het teken is van Zijn leiderschap, over de zee uitstrekken. Als dat gebeurt, komt er een grote wind en wordt de zee in twee stukken verdeeld, met muren van water, links en rechts, ontstaat er een pad waar de Israëlieten doorheen kunnen gaan. Maar wie weet hoelang die muur blijft staan? Blijft die totdat iedereen aan de overkant is, en zullen de Egyptenaren er dan niet achteraan kunnen komen? Je moet toch maar durven…

Het vergt dus een daad van geloof en gehoorzaamheid om je voet op dat droge stukje pad te zetten. Wij kennen de afloop, maar zij niet… dus niks berusting en stil zijn en maar dragen: nee, handelen in geloof. Staan op de beloften van Gods Woord, dat hen niets zal overkomen en ze voorgoed afscheid gaan nemen van de de vijand.

Symbolisch gezien staat de farao voor satan en de doorgang door de Rode Zee voor de doop, die je na, de bevrijding van het juk van de boze, je verlossing, moet ondergaan. Dus eerst uit de gevangenschap van ongeloof worden bevrijd door Jezus aan te nemen en dan dopen. Op het moment dat ze voor de Rode Zee stonden, waren ze nog op het grondgebied van Farao, dus satan, maar nadat ze voet hadden gezet op het droge land, dus na de doop, waren ze op weg naar het beloofde land. Ben je nog niet, op grond van je geloof, door onderdompeling gedoopt? Dan weet je waar je je bevindt… maak daar gauw een einde aan, en ga in het watergraf en kom, samen met Hem weer omhoog in een nieuw leven, op weg naar je beloofde land. Niet langer wachten, het water is nu nog lekker… enne, discussies? Zwijg stil, laat God het doen!

Advertenties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.